Prozë

Kodi 16-20

 

Një letër për Elizën

 

I kisha menduar mirë e mirë ato që do t’i thosha. E kisha ushtruar tekstin në mendjen time dhjetëra herë e, për çudi, kur u hap dera gjithçka u zhduk nga mendja ime. Para meje po rrinte një vajzë syzezë e vetulltrashë, flokëzezë e belhollë, m’u ashtu si Deni do ua kishte përshkruar shokëve të luftës qindra herë në ato net të gjata kur prisnin në ankth duke u lutur pa zë të mos i caktonin në vijën e parë të frontit.

– Eliza… – thashë unë pas një copë heshtjeje të çuditshme. Ajo pohoi lehtë. Dora ime automatikisht u zgjat drejt saj. Ajo mori të hidhte një hap prapa, por ndaloi sapo pa letrën e mbledhur shuk në dorën time tërë plagë që ende nuk qenë shëruar plotësisht.

– Nga atje?! – pyeti e hutuar, unë pohova menjëherë. – Nga Deni?!

Unë pohova sërish dhe ia ofrova letrën edhe më tepër, thua se doja të shpëtoja nga ajo sa më parë. Ndieja se po më digjte duart, ashtu si më kishte djegur shpirtin tërë ato herë që e kisha lexuar në tren a në vapor, rrugëve që i kisha kaluar në këmbë, vetëm apo në shoqëri të njerëzve të tjerë të heshtur që sillnin me vete nëpër shtëpitë e tyre kujtime lufte që nuk i rrëfeheshin dot askujt.

Ajo zgjati dorën ta merrte. M’u  kur gishtat e saj çikën majën e zarfit të zhubravitur unë e tërhoqa prapa. Ajo rrudhi vetullat.

– Dy rreshtat e fundit… – u përpoqa t’i mbaja në mend fjalët që kisha vendosur t’ia thosha, por s’më erdhën në mendje për dreq. – Unë i shkrova…

Ajo më pa e habitur.  Nuk po kuptonte dot.

– Më tha ai vetë. Kur të jesh larg, shtoja letrës këto fjalë…

Ajo buzëqeshi. U duk e lehtësuar.

– Mirë është, apo jo?

Unë tunda kokën lehtë. Gjoksi më theri.

– E ke njohur mirë?

– Më mirë sesa do kisha menduar se do e njihja ndonjëherë. – pohova me zemër të vrarë, ndonëse e vetmja herë që e kisha parë qe ajo ditë kur ma pati dorëzuar atë letër. E njihja mirë vërtetë, shpirtin ia njihja. Ashtu siç ia njihja çdo luftëtari që lë prapa vetë zemrën, dhe krejt çka merr me vete është shpresa e kthimit.

Ajo e kapi letrën butësisht dhe unë e lëshova. Ktheva shpinën me të shpejtë, doja të ikja para se ajo ta lexonte atë letër. E dija se qe ulur në prag të shtëpisë meqë nuk i durohej të ikte brenda. Mund ta ndieja zhurmën që bëri kur hapi zarfin dhe shpalosi letrën. Shpejtova hapat. Doja të ikja larg, shumë larg. Por sado që të shpejtoja hapat, mendimeve të mia dot nuk u ika. Thellë në mendje mund ta dëgjoja zërin e saj teksa lexonte ato fjalë që unë i kisha lexuar qindra herë përgjatë rrugëtimit tim dhe i kisha mësuar përmendësh më mirë sesa lutjet e mëngjesit.

“Më fal që nuk të shkrova për ditëlindjen tënde të 22-të. Aty ku jam unë bën luftë, e dashur. Dëgjohen të shtëna armësh dhe shpërthime bombash. Fëmijët nuk janë fëmijë më.

Aty ku jam unë bën luftë, e dashur. Luftojmë me vdekjen.

Më fal që nuk e more kurrë urimin e Vitit të Ri, shpirt. Postierin që po sillte letrat e zunë armiqtë në rrugë dhe e vranë. Thanë se e dogjën me gjithçka që kishte me vete. Bashkë me letrën time të dashurisë. Bashkë me shpirtin që ai mbante në brendi, me fotografinë e të dashurës së tij mbështjellë si hajmali.

 

Më fal, jeta ime, më fal për mungesën. Aty ku jam unë bën luftë e ashpër, ndaj dot nuk të telefonova ditën që u diplomove. Të pata premtuar se do ta bëja, e di. Por ja që na zunë të shtënat në mes të malit dhe një ushtar buzëqumësht në duart e mia dha shpirt.

 

Këtu ku jam unë shoh shumë gjak e dashur. Shumë! Kam filluar të mendoj se edhe vetë hija ime dëshiron të më vrasë.

 

Kam shumë frikë. Nuk jam më ai djali i guximshëm që ke njohur dhe aspak nuk turpërohem ta pranoj këtë. Lypset koxha njëfarë trimërie ta pranosh se ke frikë, ma ha mendja.

 

Vdekja po më ndjek hap pas hapi Elizë! E dëgjoj se si ecën ngadalë, qetë… E gatshme për të m’u hedhur përsipër në çdo çast. E kam kaq afër. E ndiej! Kam frikë!”

Dhe kur Eliza kishte përfunduar së lexuari këto fjalë unë gjendesha shumë larg nga ajo, këmba ime e çalë më qe treguar më besnike sesa përherë dhe nuk më kishte tradhtuar. Kisha kaluar atë fshat rrëzë malit dhe po ikja tutje, por mund të bëj be se e dëgjoja Elizën teksa ulërinte pasi kishte lexuar ata dy rreshta të fundit, të shtrembër, që unë i kisha shtuar në letrën e Denit. Në letrën që ai djalë buzëqumësht, që kurrë në jetë nuk e kisha parë, ma kishte dorëzuar në çastet e fundit duke më pëshpëritur dy-tri fjali.

“Më fal, Elizë. Më fal, dashuria ime. Më fal, që po e shkel besën e dhënë. Nuk do kthehem. Dua, por nuk mundem. Kurrë nuk do të kthehem. Më fal, jeta ime, më fal, që në zemrën time pos teje… tashmë ka edhe një plumb!”

 

Posto një koment