Prozë

Kodi 16-13

 

Trim nuk është ai që di me vra, por ai që di me fal.

 

A keni qenë ndonjëherë të lumtur?

Unë që po ju drejtohem me këtë pyetje jam një 20-vjeçare dhe kur marr përsipër të përgjigjem, them se po, kam qenë e lumtur në fëmijëri, aty rreth moshës 4-5-vjeçare ishte kulmi i lumturisë përgjatë gjithë jetës sime.

Fatkeqësisht nuk mund të them të njëjtën gjë për kohën e tanishme.

Është fundqershor, bën shumë nxehtë, ndërsa unë rri fillikat në një qoshe të mbuluar nga merimangat disavjeçare të ngujimit.

E di? Madje frika më fashitet në trup në mënyrë monotone ndonjëherë,  dhe e vetmja gjë që më vjen ndër mend është se a do mund të jem e lumtur ndonjëherë.

Familja ime përbëhet nga unë, mamaja e sëmurë që dergjet në shtrat vdekur për së gjalli, babai pas hekurave dhe vëllai im 14-vjeçar që gjatë gjithë jetës së tij ngeli një foshnjë.

Trishtimi ynë vërtitet rreth tetë numrave të zinj, datës 22.04.2002, ku për një vijë uji poshtë shtëpisë babai vrau komshiun tonë.

Në atë kohë nuk është se isha shumë e vetëdijshme për atë që ndodhi, dëgjoja mamanë të qante e të çirrej me sa fuqi kishte, babanë të shante me llafe turpi, ndërsa vëllai ishte nxirë nga të qarat.

Nuk e kuptoja se pse komshiu babaxhan qëndronte i shtrirë gjerë e gjatë në oborrin prej 65 metrash katrorë të shtëpisë sonë njëkatëshe, pse babai mbante një armë në dorë e ishte tromaksur, apo pse unë gjendesha aty brenda atij trekëndëshi misterioz.

A duhej patjetër të këpusja lulëkuqet përbri murit në orën 11:15 të paradites?  A nuk priste kjo punë për më vonë?

Ishte pikërisht ky momenti kur ora e jetës sonë ndaloi  për  t’i balsamosur akrepat, të destinuar të këputeshin pak vite më vonë.

Sot po rrëfej historinë time ku për shkak të kodit të plakur mesjetar, kanunit, rrimë të kredhur në frikën gllabëruese se ekzistenca jonë mund të përmbyset me një shkrepje arme në vijë pingule.

Uni im arrin të kuptojë deri aty ku një krim duhet të paguhet dhe një kriminel të ndëshkohet, nëse krimi në rastin tonë është vrasja e komshiut me mustaqe dy pëllëmbë dhe krimineli babai im, atëherë po faji im, i mamasë dhe vëllait tim, ku qëndron në këtë mes?

A vritet pafajësia?

Pse unë sot duhet të fshihem nën tutelën e gjakmarrjes, kur duhet të isha duke kryer studimet dhe të bëhesha dikush në jetë?

E di që kanuni ndalon rreptësisht vrasjen e femrave, ama kush më garanton mua për këtë gjë?  Një copë letër e shkruar që në shekullin e XV?!  Kush del të më thotë se nesër, pasnesër, apo pas një ore vëllai im nuk do zihet në pritë në agim të jetës?

Unë isha vetëm 6 vjeçe ndërsa vëllai i porsalindur.

Ai ishte vetëm një kërthi dhe ashtu mbeti edhe sot e kësaj dite. A mund të quhet se është rritur e bërë burrë kur për asnjë moment të vetëm nuk ka ndier përkëdheljen e babait, këshillat e tij, kur ai nuk di çfarë do të thotë të luash futboll me shokët në lagje, të hash kumbulla fshehur pas muri apo të vraposh në shi?  Përgjatë 14 vjetëve nuk ia kam parë asnjëherë gjunjët e gjakosur nga loja, buzëqeshjen apo lumturinë pas një fitoreje, gëzimin e tij teksa reciton poezinë e shkronjës “R” në festën e abetares.

Ai u rrit ndryshe nga fëmijët e tjerë, u rrit duke mos ditur çfarë është lumturia dhe sytë e tij pasqyrojnë pamjen e një zbrazëtie të ngurtë, saqë më kall datën ndonjëherë.

Cili është krimi që ai ka bërë?  Po nëna ime që i digjet shpirti për ne, por nuk arrin as të lëvizë për shkak të paralizës që pësoi në moshë të re?  A shkruhet fati para se njeriu lind, apo është njeriu ai që shkruan fatin e tij?

A jetohet brenda katër mureve që duan të të kafshojnë e pinë gjakun? A mund të jetohet me frikën se dorërasi do të vrasë sa të kalosh pragun e derës?

Sot po shkruaj për kanunin, për antiligjin, për antishtetin, për dhunimin e jetës, lirisë dhe moralit, për kuçedrën e zezë me shtatë palë kthetra që kthen djepet në varre, mbyll dyert e shtëpisë me shul që nuk hapet dhe than lotin në faqe.

Në fund të fundit ne jemi thjesht një cirkël jete e shpërthyer nga hiçi. Çfarë mund të presin ata nga ne?  E nën këto fjalë ndiej një harresë të verbër të dinjitetit tim dhe asaj çfarë unë përfaqësoj.

Por, dreqi ta hajë, planeti ynë është kaq i madh, ka vend për të gjithë.  Pse duhet të vritemi me njëri-tjetrin? Pse duhet të ekzistojë kjo plagë kaq e rëndë për popullin shqiptar?

Gjakmarrja, që përkthyer shqip-shqip është vëllavrasja, më shtyu mua të rritem para kohe, të bëhem nënë, motër, vëlla e baba për mashkullin e vetëm të shtëpisë.

Jam aq e mbushur me këtë sistem, me këtë mënyrë mbijetese, saqë më vjen t’i thërras vetes fort në emër, ta urdhëroj të më ulet përballë e të më shikojë drejt e në sy.

Por jo, ndaloj dhe arrij në përfundimin se nuk ia vlen barra qiranë që uni im të dobësohet duke parë beben e syve të mi teksa dridhet, forcohet e ngrin për të shmangur një tjetër rrëke lotësh. Vetja ime nuk duhet ta shikojë unin tim duke lotuar, se kështu ai do hiqte dorë si bëjnë frikacakët, të dobëtit e unë do humbisja luftën. Jo! Arma ime e pathyeshme është vetëbesimi, forca për t’ia dalë dhe për të ecur përpara pa mëdyshje.

Po e rithem, unë jam një femër dhe në kanun shkruhet: “Asht e ndalueme rreptësisht vrasja e femnës”, dhe me këtë garanci të pagarantuar do i drejtohem gjakësit për t’i kërkuar të na falë gjakun ose të më marrë mua jetën.

E nëse të gjitha shpresat shuhen, unë aty do jem se trim nuk është ai që di me vra po ai që di me fal.

 

 

 

Posto një koment