Prozë

Kodi 16-18    

 

 

Ish një djalë, kish një hall.

 

E linin ngaherë jashtë lojërave pas pallatit; e quanin “çun mamaje”. Sa më shumë përbuzje merrte, aq më shumë dergjej për pak shoqëri. Ua kishte frikën djemve rrugës, ish bërë si me hije. Donte t’u afrohej, po s’po hapte dot një shteg. Edhe pse s’ua kthente fjalën moshatarëve, në klasë e lagje, madje u thoshte më pak “jo” nga ç’meritonin, prapë hiçgjë.

– Pse s’më duan? – thërriste nën çarçafë dhe qante me dënesë. Qante sepse ish i zoti në mësime, ngelcak në shoqëri. Kështututje, i dhembte kjo që i mungonte, se bollëku e gëzonte.

Bimi, me flokë e vetulla të verdha, me shtat të gjatë, por të hollë, aq sa mund ta zhdukte erëmbrëmja, mirë që hahej ditë e natë me veten, po dëgjonte edhe fjalët e të ëmës, që këndonte si kumria:

– Ti, mor i uruar, djeg shtëpinë nëse shokët të kërkojnë pak hi!

Nëna, një grua e shkurtër, po verdhoshe, me mollëza të dala e flokë të përdredhur, pa e nuhatur hallin e të birit, ia thoshte këtë shprehje si një këngë, tri herë dita. Për t’i dhënë hakun, nuk ia fuste kot. Seç mund të bënte djali i saj për ca djelmosha, ajo e kish kuptuar drejt, po nuk dinte se sa vuante Bimi i gjorë. Kënga e saj qe më e pakta, kur dëgjonte këtë tjetrën, thurur nga çunakët.

“Bimit i mungon veç një fustan, për të qenë zonjushë tamam”.

Me të atin nuk rrëfehej. Qe një burrë gjatosh, me një bark të kërcyer, që përherë, hynte e dilte në shtëpi pa e pyetur Bimin:

-Bir, a ke plagë?

Aq plagë kishte Bimi, sa zor se shërohej ndonjë mot. Hidhte hapin me nxitim, shmangte djemtë e lagjes; edhe hijet që e ndiqnin pas. Kridhej në mësime, zgjidhte lehtë detyrat, po ç’e do: faqet ktheheshin në pellgaçe, nga vulat që linin lotët pas. Në ëndrra shikonte makthe dhe çohej qull në djersë.

– Pse s’më duan? – hante shpirtin në mesnatë. Si bren mola kokën e krevatit.

Bimi ishte nja njëmbëdhjetë a dymbëdhjetë vjeç, kur për herë të parë u bë me shok. Qershor. Pasdite. I ngrohti gëzonte bimët dhe njerëzit. Dritarja pikturonte një copë qielli bojëkaltër, që mblidhte e shpërndante me të shpejtë një tufë zogjsh këngëtarë. Po zgjidhte detyrat në dhomë, kredhur mes librash, fletoresh e lapsash, kur dera trokiti plot tri herë; Bimi nuk lëvizi vendit, as ia vuri veshin kësaj vizite, që me gjasë do sillte në shtëpi një nga të mëdhenjtë, që me hallet e tyre, s’bënin hije për të vetin.

Nëna iu afrua. I tha se e kërkonin. Në prag të portës, qe një çun i lagjes.

– Çun i lagjes? Më do mua! – bëri habi djaloshi, ende pa lëvizur vendit, duke shprehur mosbesim.

Sytë e saj qenë bindës, çka bëri të rrëqethej i gjori çun, ndjesi që mund ta kapë dhe sot, nëse në prag të shtëpisë e kërkon një shok.

Për pak sa fluturoi. Ç’gëzim turbullues! Pas shumë vuajtjesh, më në fund, do ulej i qetë në shkallët e pallatit, do të shihte qiellin, pa u zilepsur pas çdo tufe zogjsh që shëtiste lart në grup.

– Mama, po për çfarë më do? – i dridhej zëri, ende pa dalë dhome. Sytë iu picërruan, sikur para të qe një dritë e fortë.

– Po për lojë, mor bir, ku di unë! – u përgjigj ajo, thatë, teksa mbylli derën me teftik.

Bimi mori frymë thellë. Doli në pasqyrë, shpërndau cullufet e verdha, e, me mendime të ankthshme, iu drejtua portës. Pa një çamarrok, që e kishte hasur shkallëve dy-tri herë më parë. Me gjithë përpjekjet e herëpashershme për ta bërë shok, tjetri kurrë s’ia kishte zgjatur, madje ndonjëherë, nxitonte hapin si e si që t’i ndante rruga.

Bimi u bë lulëkuqe.

“Mos ka ngatërruar portë? A di unë të luaj?”, përsillte pyetje nëpër mend, sepse një njeri i vuajtur gjer nën thonj, zor se kapërdin gëzimin, porsi hidhërimin.

– Do të luash? – pyeti djali para portës.

Trupi i tij mori valë, nga kërkesa e papritur. Bimit, që goja s’i pushonte në mësime, këtu iu lidh, m’u si një litar.

– Po, po, di të luaj, – iu përgjigj pyetjes që sajoi vetë.

E ëma e lejoi. Hyri në dhomë, u vesh me nxitim, i qeshi librit të matematikës dhe doli fluturimthi për te shoku. Ai e priste në sheshin pas pallatit, bashkë me ca rioshë të tjerë. Të katërt ishin skrop të zinj prej diellit, ndërsa Bimi, krejt i bardhë – i verdhë. Fusha qe tejet e madhe, rrethohej nga pallate, poshtë të cilëve fëmijët shkriheshin në lojë.

Çastet e para: nuk dinte si të sillej, ç’të thoshte, madje, nuk kishte njohuri se sa e lejonin ligjet e shoqërisë që t’u afrohej djemve.

Dreq o punë! Kish menduar gjithnjë se sikleti hipën vetëm kur s’ke shok; që të kesh brenga edhe kur ke shok, jo, kjo i dukej e padrejtë!

Bimi rrinte si mbi gjemba. Shihte djemtë; si i hidhnin hapat, sa i hapnin krahët, në ç’masë qeshnin, ç’fjalë përdornin… Donte që t’u shëmbëllente e të ish njësoj me ta.

“Ka diçka që s’shkon tek unë!”, mendonte i gjori, për çdo hap që bënin shokët.

Një prej tyre, që s’mendonte ç’halle kishte Bimi i vogël, nisi t’i shpjegonte lojën. Ishte nja dy koka më i gjatë, me trup më të lidhur. Tek shpjegonte, hidhej në parmakë, zgjaste krahët nëpër shtylla, krejt natyrshëm, shante nënë Tixhen, që prej ballkonit ulërinte si një ujk:

– Yyyy, brez i poshtër. Yyyt, mor brez muti, që s’na latë të vdesim të qetë!

– Na ha mutin! – hakërrehej tjetri poshtë plakës, që s’dëgjonte mirë. Dhe me sytë e inatosur lart, i shpjegonte Bimit:

– Loja quhet Xhakarta.

Bimi hapi veshët, e, për të parën herë, bëri pyetje:

– Lojë indoneziane? Në s’gaboj, Xhakarta

– Çfarë? – pyeti me habi çunaku para tij.

– Hiç, hiç, falmë, – u shfajësua Bimi.

“Trap”, i tha vetes, krejt në heshtje. “Trap, trap, trap. Pse flet kot!”

– Që të fitosh, – vazhdoi ai që e kish nisur këtë detyrë (Bimit iu duk se shpjegonte shumë më mirë se mësuesi i matematikës) – duhen veç tri kushte: shënjestër, kjo fushë që ne e quajmë plan dhe një qese plot me kopsa.

– Kopsa, po, veç me to mund të nisë loja! – shtoi shoku tjetër.

Bimin, e kapi një gëzim fëmije, që mend do t’i shpërthente syve.

– Pse s’fillojmë? – pyeti, sepse koha ecte me galop.

– S’kemi kopsa! – u përgjigj një prej tyre, me fytyrën vrer.

– Uh, po, s’kemi kopsa, – shtoi Bimi, si i zënë në faj.

I thërriti mendjes për të gjetur një zgjidhje mbi këtë ngërç, që i pengonte të bëheshin bashkë. S’mund t’ia zinte udhën kjo pengesë, një pasdite që po frynte një puhi të ngrohtë për të…

“Perëndia sot më fali katër shokë, s’ka sesi të hapë nga lart një kuti me kopsa plot!”, mendoi dhe iu ravijëzua zgjidhja më e thjeshtë.

– Shkova dhe erdha, – tha me ngazëllim para djemve. – Pështyni mbi çimento; nëse s’vij para se të jetë tharë, mos më quani shok!

I ngjiti shkallët me një frymë; në ca raste dy njëherësh. Kur mbërriti gjer në kat të katërt e trokiti me grusht të fortë mbi derë, nëna, me gjasë, hasi një fytyrë të skuqur, përderisa iu afrua e trembur dhe e pyeti se ç’kishte ngjarë.

– Asgjë, mama, po luajmë e m’u mor fryma. Hajde të të puth, oh, sa shumë të dua!

E ëma u tmerrua. Bimi nuk bën pjesë te djemtë që thonë “Të dua” në shtëpi. Ajo i hodhi krahët supit, domosdo e lumtur, dhe e puthi djalin fort.

– Mirë, bir, luaj. Ke ç’mëson prej shoqërisë!

– Ah, moj nënë, janë djem kaq të mirë! – shtoi Bimi buzagaz, – kaq të mirë, moj nënë, sa ndërprenë lojën vetëm se u thashë që më pihet ujë. Po shkoj në kuzhinë e do dal prapë. Ah, ç’qershor i ngrohtë, moj nëna ime! – ecte ai me zigzage.

Sytë e saj u ndezën. Qeshi duke ngritur duart lart.

– Po futem të bëj një banjë, – i tha që nga korridori, – tërhiqe derën kur të dalësh!

Bimi shkoi në kuzhinë, hapi frigoriferin, e mbajti pakëz hapur, gjoja pinte ujë, dhe kur nëna mbylli derën e banjës, shkoi për nga dhoma. Në majë të gishtërinjve, hapi dollapin që zinte një faqe muri: aty kish pafund rroba. Qenë gjithë teshat që përdorte kjo familje.

Sytë i ndeshën një pallto stofi të trashë, ngjyrëkafe e hapur, me ca kopsa të mëdha, të mëdha, sa monedha 100 lekëshe. Prej banjës dëgjoheshin ciklat e ujit që përplaseshin mbi pllaka. Doli pa bërë zhurmë në korridor; mori gërshërët në sirtarin e portmantosë; hyri sërish në dhomë, e, merret me mend, që i vënë në presion nga tharja e pështymës, i preu kopsat e palltos pa menduar gjatë. Paskëtaj, gjeti një këmishë të të atit, ngjyrë bojëqielli, me vija të bardha, që kishte tetë kopsa blu të errëta. Gjeti nja dy xhaketa e këmisha të vetat, që gjithsesi ishin me krahë të gjatë, e do t’i hynin në punë nja pesë muaj më vonë (qe një kohë kur Bimi s’shihte ende nga e ardhmja); ua hoqi kopsat gjithë rrobave që i dolën para, me një zemër që punonte shpejt, gjersa xhepat e kominosheve ngjyrë gri iu mbushën plot.

Mbylli sirtarin, me gjakftohtësi, shpuri në vend gërshërët, e, pa bërë zhurmë, tërhoqi derën pas, për të fluturuar, shkallëve, i mbushur me lavdi.

“Ç’shokë besnikë; më presin pa bërë zë!”, mendoi Bimi, tek afrohej pranë tyre.

– Yyyyt. Një lugat më shumë! – dëgjoi pas shpine nënë Tixhen.

– Na ha mutin! – ia behu Bimi, që kurrë s’kish folur me këtë gjuhë. Dhe i shkeli syrin shokëve.

– Ah, mor brez i poshtër, – lëngoi plaka që nga lart, – shkoni e luani gjetkë, që të vdesim në qetësi!

Bimi u shpërndau pullat djemve, e ia nisën vënçe një loje që zgjati gjer në mbrëmje.

Kur dielli po flakëronte në horizont, e llamburinat në pallate po ndizeshin një nga një, loja u ndërpre. Nëna e peshoi Bimin prej veshësh.

Diç kishte kërkuar në dollap, e kur kishte vënë re katrahurën, u lebetit sa nuk u përmbajt edhe para gjendjes, ku zakonisht e rriste me përkëdheli. I ishin ngritur kacabunjtë, sa kishte nxjerrë të shoqin nga puna një orë herët nga përdita.

– Je gati ta djegësh gjithë shtëpinë, për t’u dhënë shokëve hi!

E shpunë të voglin në gjyqin e familjes, ku të dy, nënë e babë, i kërkuan llogari gjer në mesnatë. I bërtisnin, bënin uf e buf, ndërsa Bimi tjetër hall bluante:

“Para shokëve, më barazoi me dy pallto, tre xhaketa e ca këmisha”…

– Do ta përsëritësh më? Hë, do ta përsëritësh më?! – e vështroi me hakërri i ati.

Por, Bimi, mendonte se si ta rregullonte katrahurën, jo brenda dollapit, por atë mes shokëve, që e ftuan, e pranuan, i hodhën dorën rrëzë qafës, vetëm për ca kopsa, që me hir a me pahir, do të zëvendësoheshin me pak punë dhe para.

“A mund ta bëjnë shok një djalë që rrihet nga mamaja? Po sikur të ma këndojnë fustanin prapë, e të nis nga e para?”

– Fol, do ta përsëritësh më?

Kur shokët e ftuan sërish tri ditë më vonë, Bimit po i shtoheshin shpresat. Po kuptonte marifetin: ata të mbajnë afër, edhe kur të rreh mamaja, mjaft t’u thuash më pak jo se ç’meritojnë. Nuk përbën habi, që atë fundqershor me diell zhuritës, katër shokët e ftuan në një ekskursion dëfryes. Ai i tha “Po”. Pa mëdyshje.

– Këto ditë, Kepi i Rodonit ka shumë të huaj, – i tha një prej tyre pas pallatit, – është hata; diell, det dhe bythëpërjashta.

– Mmmm, ç’m’u ngrit tensioni! – shtoi tjetri.

U nisën herët; kur dielli nxori kryet majëmalit. Kthyen strehët e kapelave e Tirana ngeli pas; e përgjumur, krejt pa halle. Djemtë filluan të luanin e të argëtoheshin qysh gjatë rrugës, në autobus: njëri kthehej prapa, katër të tjerët, pas shpinës, e qëllonin m’u në zverk, e ai duhet të gjente se cila dorë i ra e para. Qenë momente plot hare, sa një çast të vetëm, Bimit iu dhimbs kushdo që shok kishte veten.

Ndaluan një copë herë në rrugën që të shpinte te Gjiri i Lalëzit. Shokët ndezën cigare. Për të mos dalë çun mamaje, Bimi ndezi një me ta. Tymin nuk e fuste brenda; hiqej sikur e çonte fare lehtë në mushkëri, dhe ulte kokën mos ta shihnin, a bënte ndonjë hile tjetër që nevoja ia diktonte.

Rinisi rrugëtimi: prapë lojëra, brohoritma, derisa nja dy pleq kokëmëdhenj kërkuan prej fatorinos qetësi.

Te Kepi i Rodonit, gjetën një det të qetë, që përkëdhelej me veten, si prej lodhjes. Anës, mbi rërën e lagur e nëpër ca pllaka guri të mëdha, kishte dhjetëra turistë. Ata shkëmbenin qeshje, bënin foto, e dikush përpiqej të merrte rreze dielli, me mëngët përthyer supit. Ditën e ngrohtë shumë familje e kishin shfrytëzuar për piknik. Të ulur në grupe pranë një kishe me tulla të kuqërremta dhe harqe të mprehta, burrat piqnin mish në skarë. Më tutje, shtrihej një fushë e madhe, gjelbëroshe, qëndisur plot me luledele.

Çunakët bënë një shëtitje deri te Kalaja e Skënderbeut duke ngacmuar sho-shokun, e duke qeshur kot, pas çdo të huaji që u priste udhën.

– Humbamenot, një grosh jetë s’e dinë të bëjnë! Ciao, caro!

– Eeeee, ta hëngsha bythën! Bashkë me tulet!

Herë nën zë, e herë mbi veshë, u bërtisnin të huajve me shpoti. Kur mbërritën te kalaja, njëri hoqi këpucët dhe i futi këmbët në buzëdet.

– Brrrr, akull, – u drodh si një mi i zënë në çark.

Por kur këmbët iu mësuan, u hodhi cikla uji shokëve, që vraponim si të marrë. Pasi u sorollatën rreth kalasë, u ngjitën prapë përmes një rrugice të ngushtë, me ferra e pemë, dhe ndaluan te fusha para kishës.

Po afronte dreka, kur një prej shokëve dha idenë që të luanin futboll. Dhe meqenëse top nuk kishin, e përballë tyre katër çunakë po luanin me sho-shokun, u hodh ideja që t’u afroheshin dhe t’u kërkonin një lojë grupi. Kërkesa u miratua dhe ata vendosën të ndaheshin në dy ekipe me nga katër veta, çka rrjedhimisht bëri që, Bimi, lojtari më i dobët të ngelet jashtë.

– Dëgjo, – i tha një prej shokëve, – sa të nisim lojën, shiko vërdallë e na gjej nja katër hunj që t’i ngulim thellë në tokë si shtylla porte!

Me zemër të thyer e duke ngrënë gishtërinjtë, Bimi u nis në kërkim. Gjithë lumturia e mëparshme u fashit si sheqeri në gotën e ujit. E kaploi një pikëllim i madh.

Vetëm… prapë!

Tek po ecte, në kërkim të hunjve, ndeshi ca të huaj.

“Më mirë humbameno, por me ta në kupë të qiellit!”, mendoi, ndërsa shokët e tij po ndanin ekipet, pa e llogaritur fare. “Nga dreqin mbinë ata djem! Ku dreqin mbiu ai top!”

Kaloi kazermat e ushtrisë, e aty qe gati, që të futej brenda ku s’kish njerëz, e t’ia kriste një të qari. Vazhdoi rrugën; buzë greminës ndali hapin dhe u ul në gjunjë. Poshtë shtrihej deti, i gjerë, i pamat…

Ah, det o det, brenda teje pse s’më tret?!

Ishte një lartësi e madhe, që binte thikë në tokë, aty ku përplaseshin fare pa zhurmë, ca dallgë të vogla që zbardhonin. Sa e bukur do t’i dukej kjo pikturë, nëse do t’i kishte shokët pranë! Një tufë zogjsh lëshoi cicërima… U kujtua që shokët po e prisnin, ndaj u ngrit me nxitim duke e çuar vështrimin larg, në kërkim të hunjve, që për dreq s’i shihte kund. Mirëpo, një lëvizje e tillë, e shpejtë, me mendje dhe zemër të bërë lëmsh, dhe sy të tretur larg për të gjetur shtyllat, bëri që të humbte ekuilibrin, dhe… të binte në një tmerr.

Bimi rrëshqiti si në filma dhe u kap me forcë në mes të faqes së thepisur. U zhvat me thonj pas nja dy pjesëve të ngritura, me frymëmarrje krejt të çrregullt. Llogariti se po të binte nga aty, vdekja ishte më e pakta; trupin mund t’ia shqyenin gjithfarë peshqish, kandilash, oktapodësh…

– Ndihmë, – thirri, – unë po vdes!

Lart asnjë përgjigje. Nuk guxonte as të ngrinte kokën, apo zërin në rrethanë të tillë, çka mund ta shkërmoqte në detin e ftohtë kallkan…

– Ejjj, më dëgjoni? Jam këtu, jam këtu! Gishtërinjtë po më lodhen, s’bëj shaka, – thërriste me kursim. – Ndihmë, ndihmë, po bie…

Me majat e këpucëve përpiqej të hapte ndonjë gropë, por një parvaz i tillë shpëtues ishte i pamundur në faqen e thepisur.

– Pse s’merr bukë me vete? – iu kujtuan fjalët e mamasë, kur doli prej shtëpisë.

– Unë me shokët… Ç’ia fut kot dhe ti!

– Ndihmë mama, ndihmë baba!

Përpjekja e fundit: thirri shokët me radhë në emër, por, si merret me mend, prapë i vetëm.

Do të vdes në një greminë, në Kepin e Rodonit, pa një shok.

Mendimet, shoqëruar me mpirjen e gjithë trupit, bënë që të qante i pashpresë.

Dhe ndaloi së menduari. Dhe ndaloi së pari. Dhe po hapte duart, i dorëzuar para jetës. Dhe po binte… kur një zë i thirri sipër kokës. S’mori vesh asnjë fjalë. I huaji, i foli Bimit në një gjuhë që ai s’e kish dëgjuar kurrë më parë. Prapëseprapë, ky ia ktheu shqip:

– Më jep dorën, unë po vdes! Jam i vetëm, këtu, këtu… Shokët s’janë!

Ai i zgjati një shkop të gjatë e të trashë, të cilin Bimi e kapi më gjithë fuqitë e mbetura, që për habi nuk ishin pak. U tërhoq pas tij, e përqafoi fort në gjoks, teksa tjetri e ngriti lart. Dhe në pak kohë, nga grahmat e fundit të jetës, Bimi u ringjall, aty lart. Deti shtrihej poshtë; tejpërtej.

E pa shpëtimtarin nga koka gjer te këmbët. Ishte i gjatë, me muskuj të fryrë, sy të bardhë, tip verdhoshi. Qeshte, nën ca fjalë të pakuptueshme.

– Më dhe frymë, të jam mirënjohës, – i tha Bimi të huajit, që ndryshe nga mamaja, ia plotësoi dëshirën për t’u bërë pjesë e botës.

Ai e rroku në sup, ia bëri me shenjë nga shkopi dhe u shua.

Bimi qëndroi një copë herë aty. Ia përkëdheli fytyrën një erë e ngrohtë. Mbylli sytë… Ishte në një rehati të tillë, saqë po mendonte se ringjallja do të jetë përkëdhelja më bujare prej Perëndisë, për njerëzimin që boll ka vuajtur në të gjallë.

Befas, iu shkund mendja. Kujtoi shokët.

E mori shkopin që i la i huaji, me gjasë si kujtim për këtë jetë të dytë, dhe u nis vrik drejt tyre. Mes dy ndjesish: i shqetësuar, bridhte me vrap që të kapte kohën e premtuar – i lumtur, se mbijetoi dhe gjeti një shkop, me të cilin mund të ngrije jo katër, por gjashtë shtylla porte.

Si rrufe mbërriti te fusha ku kish lënë shokët. Ishin aty; ndryshe nga ç’priste duke luajtur.

– Hidhe topin, këtu, këtu, nuk më sheh? Me portë bosh ia dhjefsha racën, jepe kur të them!

U afrua pranë portës dhe i foli shokut që i patrazuar priste kundërshtarët.

– Ej, nga humbe, u vonove? – e pyeti ai me sytë nga topi.

– Ej, e di se si e gjeta këtë shkop? – ia ktheu Bimi po me pyetje, i mbushur plot me emocion.

– Hë!

– Ej, – e kapi një ngazëllim për t’i rrëfyer krejt sa ndodhi, – isha te rrugica që të shpie në kala… Po kërkoja për shkopinj, mirëpo, më rrëshqiti këmba… Dhe… rashë, – fliste gjithë lëvizje, me sy të ndezur flakë, – u zura ngushtë… sepse… vendi ku qëndroja…

– Varja, varja, ma trego më vonë. Janë dy gola para! – tjetri mblodhi buzët, me kokën sa andej-këtej, duke ndjekur topin blu prej llastiku.

Bimi derdhi shikimin poshtë dhe vuri re se në vend të shkopinjve, portat i kishin krijuar me gurë dhe bluza. Gjysmë zhveshur, nën djersët që u rridhnin çurg, shokët po kërkonin golin. Vraponin e çirreshin, nën një diell të paqtë…

Shkoi mendueshëm te hyrja e kishës. Pa zgjidhje tjetër, u ul në një bordurë, me shkopin para këmbëve. Nja gjashtë anëtarë të një familjeje aty pranë bënë “gëzuar”. Skara lëshonte tym; ky daravitej gjer në qiell. Një vajzë pesëvjeçare mblidhte luledele. U bë një gol; Bimi s’e kuptoi në cilën portë.

Po vështronte gjithë çfarë ndodhte rreth e rrotull, kur në kokë i lindi një mendim: “Sa mirë që ka të huaj, që të japin dorën e të ngrenë, kur shokët janë të zënë!”.

Befas, para syve i kaloi gjithë jeta. Duke larë enët, nëna thoshte:

– Ti djeg shtëpinë nëse shokët të kërkojnë pak hi!

Duke i larë këpucët, e pyeste me habi:

– Pse s’merr bukë me vete?

– Unë me shokët… Ç’ia fut kot dhe ti!

Dhe në vend që të ulte kokën i zhgënjyer, Bimit iu çelën sytë plot shkëndija. U ngrit në këmbë, e flaku tutje shkopin, dhe thirri prej së largu:

– Më prit mama, më prit baba! Unë po vij…

Me lot nëpër faqe, po dhe duke qeshur, u lëshua në vrap. Hapi krahët e hollë, tek çirrej me të madhe:

– Prisni, prisni. Do t’ju them se sa ju duaaa! – bënë jehonë fjalët.

Vraponte sikur dielli t’i kish rënë mbi kokë.

Lart, ca zogj këngëtarë u bënë prapë tok…

 

 

Posto një koment