Kategoria Prozë ose tregim i shkurtër 2017

Kodi 15-1/ 2017

Qyteti qan 

 

Dhimbje sa një mall e malli sa një qiell. Më i madh se qielli i qytetit tim. Se ne qytetin e kemi të vogël. Zvogëlohet më shumë sa herë që ti ikën. Sa herë që ti na braktis për një qytet me ndërtesa më të larta se disa virtyte të njeriut. E duke qenë në qytete të tilla nuk është çudi që të na duket vetja të vegjël shumë. Ndonjëherë mbetemi të tillë pa dashje, me dashje. Zvogëlohet qyteti sa herë që ti na braktis për një tjetër ëndërr të re. Sa herë që ne braktisim nuk qajnë vetëm nënat në prag. Qan edhe qyteti. Se ndihet në faj. Por ai kurrë nuk na braktis. Na pret sa herë që duam të kthehemi. Na pret për të njëjtën arsye, si atëherë kur i ikim. Na pret se ndihet në faj. Se ne kërkojmë larg tij mundësitë që ai nuk i ka, apo që ne nuk i shohim. Kërkojmë qiejt e largët, të paanë, ku mendojmë se rrinë ëndrrat tona duke na pritur. Se ne qiellin e qytetit tonë e shohim të kufizuar. Nuk është, por sillemi sikur ai të jetë. Do e trishtojmë aq shumë sa mund ta bëjmë më të vogël se qyteti. Dhe kjo kalon çdo perceptim e përjetim dhimbjeje. Nuk ka më të madhe. Si mund të jetojë pjesa tjetër e qytetit tonë, që do mbetet pa qiell? Megjithatë, qiejt e huaj na sfilitin më shumë. Jo vetëm se janë më të mëdhenj. Ndonjëherë se kanë më pak diell e ajër për të na dhënë. Aty nuk na presin vetëm ëndrrat, ka shumë më shumë se sa mendonim ne. Nuk mund të ishte aq e lehtë. Asgjë nuk është e lehtë. Dhe nga ana tjetër e botës, përtej ëndrrave, qyteti jonë vazhdon pret. Dhe qan secilën herë. Të pret qyteti. Edhe unë. Se kurrë nuk dite të na e shuash mallin sa duhet. Nëna akoma i numëron ditët. Unë e kam humbur numërimin. Edhe qyteti. Ndoshta se nëna ka më shumë durim se ne. Ka falje. Nuk ka zemërim për të vetmin bir. Ne kemi. Jo se të duam më pak. Por nuk ta justifikojmë egon, ikjet (shumë herë pa shkak), ardhjet, ku ndrydh mallin tënd të pamatë padashur, pa qenë e nevojshme. Kam dashur gjithmonë të di; si e mban mallin, si e mbyt, ku e hedh? Cili det e mban? Cili e nxë? Ah, harrova dhe detet atje janë më të mëdhenj se tanët. Do trishtohesh shumë nëse malli yt, që e hedh nëpër dete, do dojë të kthehet prapë te ti, secilën herë. Se aty e ka strehën. Ai do dojë të kthehet e i zemëruar mund të kthehet bashkë me detin. Dhe do të të mbysë, o i dashuri jonë. Aty do kuptosh se çfarë ke bërë. Malli hidhet vetëm në zemra, në përqafime, e në çdo përkujdesje. Hidhet dhe në letra, siç bëj unë. Por, jo, në dete. Është e vështirë të të bindë ty për të duhurën, për më të mirën. Mirë, pra! Mos e hidh në format e dashurisë. Nëse do, eja dhe hidhe në detin tonë. Të thashë që është shumë më i vogël se deti atje. Dhe nëse të kthehet më i zëmëruar se kurrë, nuk do e ndiesh shumë, sa në detin e huaj. Se dhe ai të pret, akoma i ka mbetur dashuri për ty. Me shumë mundësi do të të përqafojë e nuk të mbyt, se ka pak ujë. Veçse më pas do largohet, se i lënduar është akoma. E ti do mbetesh i lagur dhe më i trishtë se kurrë. Më i trishtë se deti që të la aty, të vetëm. Më të vogël se mes atyre ndërtesave, nuk di se sa katesh, të qyteteve të tjera. Dua të di dhe diçka; si i ke shpëtuar zemërimit të mallit atje, si të ka mbytur dhe të ka lënë gjallë? Ndoshta se të ka shpëtuar dashuria, ndoshta sepse është më e madhe se malli. Megjithatë, dua të të bëj të ditur se pas kaq shumë vitesh qyteti ka ndryshuar. Shumë. Ka jetësuar me këmbëngulje çdo ëndërr tënden dhe të secilit ëndërrimtar si ti dhe unë. Veçse unë dhe disa të tjerë nuk ikëm. Besuam te qyteti. Ti nuk mund ta imagjinosh sa e sa herë kam dashur të iki. Dhe nuk e kam dashur këtë prej largimeve dhe kthimeve të tua. Jo, vërtet! Por sepse kisha dhe unë një ëndërr të madhe, në dukje të pamundur. Që përfundova duke e realizuar. Dua të dish që nëna të pret. Mos harro se ne të tre të presim; nëna, qyteti dhe unë. Me sytë nga deti.

Posto një koment