Poezi

Kodi 15-34

 

Britma e shpirtit

 

Një zë që bërtet nën zë,

Një heshtje që duket sikur ulërin,

Një disfatë që nuk përtypet,

Që ikën me inat si e përpirë.

 

Një zënkë që shpërthen brenda vetes,

Gërvisht me thonj muret e zemrës

Dhe era e tërbuar s’më thotë asgjë,

Në heshtje kërkon të zhvatë kujtimet.

 

E… dhimbja s’kishte ku të trokiste

Plaga e njomë sapo kish çelë,

Nga burimi i zemrës një zë kuiste

Ashtu dhimbshëm si një gërvishtje në qiell.

 

I lidhi lotët si degët e një peme

Zëri i saj u bë cicërimë zogjsh

Hidhërimi e mbyti si dallgë e madhe

Përse Zoti kaq fuqishëm e ndëshkoi?

 

Posto një koment