Poezi

Kodi 15-27

 

MUR

 

Me themele të ngjeshuna me frymë

të hedhuna që me ngjizje,

ngritun me dorën e kohës.

I plasaritun nga tërmete stinësh,

mes shirash me lot,

mes rrufeve t’idhnueme.

Si skenar vazhdoj me t’ndërtue

me mundimin e andrrave,

me shtresën e ndjenjave,

me gdhendjen e fjalëve…

Me të pa të drejtë,

të fortë e të pathyeshëm.

Me kap kupën e qiellit,

me u ndesh me kosoren e hanës

me provu stuhi yjesh,

e me u prek me butësi resh.

Shoh anash,

ka mure gjithandej

ndërtuem secili në kohën e vet.

Zhurma përhumbet…

Due me pa si hidhet valle përjashta…

Posto një koment